SES

    Evimin salonunda boş boş oturuyordum. Fonda, müzik ve yağmur sesi. Rüzgar biraz daha ön plandaydı; hırçındır o, agresiftir, bilirsiniz. Geldiğini, insanın kafasına vura vura anımsatmak ister, hissettirir. Yere baktım, bir canlı görmek istedim; nafile. Belki de sesten ürktüler; arka, daha da arka ve ön plandaki sesten. Veyahut benim varlığımdan. Hiç de sesim çıkmıyordu halbuki. O halde ortaya çıkmamalarının nedeni ben olamazdım, buralarda olmalılar ama çıkmıyorlar ortaya işte. Bir ihtimal daha geldi aklıma; evde benden başka canlının olmadığı. Peki ben canlı mıyım? O an için hayır, son derece hareketsiz. Bir canlıyı andıracak sıfır hareket, hissiyat ve düşünce.

   Neyse, ne ses vardı ne de soluk; müzik, yağmur ve rüzgar haricinde. Müzikten de hiç haz etmedim zaten. Duymak istedim, başka bir ses; duyamadım. Öylece oturdum dakikalarca. Yapacak çok işim vardı. Var. Ama oturdum. Oturuyorum.